tag:blogger.com,1999:blog-365704742011-04-21T13:09:53.552-07:00Myanmar Blueshttp://www.blogger.com/profile/18305872711820554414noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-36570474.post-1163219430604832652006-11-10T20:30:00.000-08:002007-02-27T11:52:03.313-08:00ၿမန္မာၿပည္မွာေနၾကသည္။ (***Spoiler Warning***)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5523/3002/1600/myanmar.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5523/3002/320/myanmar.png" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ခ်ယ္ရီသစၥာ စာၾကည့္တိုက္ကေန ဖတ္မိတဲ့စာေလးေတြထဲက ဆရာမ ေဒၚမိုးမိုး(အင္းလ်ား)ရဲ ့ ၿမန္မာၿပည္မွာေနၾကသည္ စာအုပ္ေလးကို ၿပန္ေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီးလဲၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီစာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီး ၿမန္မာၿပည္တႏွံ ့ တလ်ားမွာ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ရွိတဲ့ ခင္စိုး၊ မိုးေက်ာ္၊ မတာ၊ မညိဳၿပာ နဲ ့ရီရီမာတို ့အေၾကာင္းေတြကို ထိုင္စဥ္းစားရင္း ငိုင္ေနမိပါတယ္။ ၁၀ႏွစ္၁၁ႏွစ္ အရြယ္နဲ ့ မလိုက္ေအာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရတဲ့ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္ အထမ္းသမားေလး ခင္စိုးကို ခုစာဖတ္ေနတဲ ့မိတ္ေဆြ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားတက္ဘူးရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ ့ဘူးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လဲေတြ ့ဘူးပါတယ္။ နာမည္ကေတာ့ ခင္စိုး ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ သူ ့ထက္စာရင္အမ်ားၾကီးခ်မ္းသာတဲ ့သူေတြရဲ့ အထုတ္ထမ္းသမားေလးေပါ့။ ဒီလိုဘဲ ပုပၸား-ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ကားေမာင္းတဲ့ မိုးေက်ာ္ေတြ၊ ၿမန္မာၿပည္အႏွံ ့ေပါ့။ ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထဲ အတြက္မရုန္းနိဳင္ဘဲ မိဘညီအစ္ကို တစ္မိသားစုလံုးအတြက္ သူ ့ေနာင္ေရးကို စြန့္ၿပီး လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးေနတဲ ့ မိုးေက်ာ္။ အသိအမွတ္ေတာင္ အၿပဳမခံရရွာပါဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာအမ်ားၾကီးပါ။ ေနာက္ စစ္ကိုင္းေကာင္းမွဳ ့ေတာ္ ဘုရားၾကီးကိုမွီခို အသက္ေမြးတဲ ့ မတာ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ပီပီ လွခ်င္ပခ်င္ စိတ္ကစားခ်င္ရွာတဲ ့ မတာ။ ေနာက္ ညဏ္ထက္ေသာ္လဲ ဆင္းရဲရွာလို ့ေက်ာင္းမေနနိဳင္ေတာ့ဘဲ ေစ်းဗန္းေခါင္းရြက္ေရာင္းရရွာတဲ့ ေကာလိယေခ်ာင္းေဘးမွာေနတဲ ့ မညိဳၿပာ။ မိန္းကေလးဘဲ ေသစာရွင္စာ ၃တန္း၊ ၄တန္းေလာက္ေရာက္ ေတာ္ေရာေပါ့ဆိုတဲ့ထဲ ပါသြားရွာတဲ့ မညိဳၿပာေလးေတြ။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရွ ့ ကလူေတြ အားလံုးထက္ ကံပိုေကာင္းတဲ ့ ရီရီမာ။ ၁၀တန္းေအာင္၊ မၾကာခင္မွာ ဘြဲ ့ရမည့္ ရန္ကင္း ၁၂လံုးတန္းက အရာရွိသမီး။ သို ့ေသာ္ ဖခင္အရာရွိက မဟုတ္တာမလုပ္တဲ့ အရာရွိ။ ရီရီမာနဲ့ သူ ့မိခင္တို ့က အမ်ားနည္းတူ မိုးခါးေရေသာက္ေစခ်င္ေသာ္လဲ၊ မေသာက္တဲ့သူ။ ေခတ္နဲ ့ဆန့္က်င္ရင္း ေနာက္ဆံုး ေခတ္ေရစီးထဲဘဲ ေမ်ာပါၾကရပံု။<br /><br />ဆရာမဟာ ဒီစာအုပ္ကို ၁၉၈၃ မွာေရးတာပါ။ ခုဆိုရင္ သူတို ့ဘ၀ေတြ နဲနဲမ်ားပိုၾကမ္းေနမလား မဆိုသာပါ။ သူတို ့ ေတြအားလံုးကို ၿမန္မာၿပည္အႏွံ ့အၿပားမွာ ေန ့စဥ္ေန ့တိုင္းေတြ ့နိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြဟာလဲ သူတို ့ ေတြလိုပါဘဲ။ ၿမန္မာၿပည္မွာ လူမရွိရင္ေတာင္၊ အနာဂါတ္ စိတ္ကူးေတြ၊ ၀ိညဥ္ေတြက ၿမန္မာၿပည္မွာ ေနၾကတာပါဘဲ။ သူတို ့လိုဘဲ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ဘ၀ေတြကိုရုန္းေနၾကတာပါဘဲ။ နဲနဲ ပိုကံေကာင္းခ်င္လဲ ေကာင္းမွာေပါ့ေလ။ ဒီဘေလာဂ့္ကို ေရးနိုင္၊ ဖတ္နိဳင္တယ္ ဆိုကတည္းက။ သူတို ့ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ေလာက္ ကံမေကာင္းရွာဘူး။ သူတို ့က ၿမန္မာၿပည္မွာ လူမ်ားစုပါ။ ဆရာမေရးတာဖတ္ၿပီး တစ္ခုခုလုပ္မ်ားေပးလို ့ရရင္ လုပ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ လုပ္ေပးခြင့္ရဖို ့လဲ ေမ်ွာ္လင့္ပါတယ္။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဆရာမလက္ရာေလး၊ အရင္ဖတ္ၾကည့္ပါဦးခင္ဗ်ာ။ ခ်ယ္ရီသစၥာ စာၾကည့္တိုက္ရဲ ့ အဖိုးမၿဖတ္နိဳင္တဲ ့ရတနာေတြထဲက တစ္ခုပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br />ီ<a href="http://www.uploading.com/?get=LD38EDI1">Download from Uploading</a><br /><a href="http://www.sendspace.com/file/hkoflb">Download from Send Space</a><br /><br /><a href="http://www.cherrythitsar.org">Cherry Thitsar Myanmar Library</a><br /><br />Tags: <a href="http://technorati.com/tag/Myanmar" rel="tag">Myanmar</a> <a href="http://technorati.com/tag/Literature" rel="tag">Literature</a> <a href="http://technorati.com/tag/Library" rel="tag">Library</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36570474-116321943060483265?l=myanmarblues.blogspot.com' alt='' /></div>Myanmar Blueshttp://www.blogger.com/profile/18305872711820554414noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36570474.post-1161742767506507052006-10-24T19:19:00.000-07:002007-01-31T02:34:42.996-08:00<div style="text-align: left;"><span style=";font-family:winkalaw;font-size:100%;" ></span>ကြၽန္ေတာ့္ ဘ၀ထဲမွေခြးမ်ား (၁)<br /><br />ကြၽန္ေတာ့္ကို ၁၉၇၅ ၾသဂုတ္လတြင္ ေမြးဖြားခဲ ့ရာ ယခုဤစာေရးခ်ိန္တြင္ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ေပၿပီ။ ၄င္း ႏွစ္ ၃၀ အတြင္း ကြၽန္ေတာ့္ထံပါးတြင္ အိမ္ေမြးေခြး (သို ့၊ ေၾကာင္) မရွိခဲ့ေသာ အခ်ိန္မွာ ၃၊ ၄ ႏွစ္ထက္မပိုေပ။ ကြၽန္ေတာ့္မိဘမ်ားေကာ၊ အဘိုးအဘြားမ်ားပါ ေခြးအလြန္ခ်စ္ၾကသည္။ အထူးသၿဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္မိဘမ်ားသည္ ေခြးကို သားသမီးကဲ ့သို ့ ပင္ခ်စ္ၾကေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို ့ ညီအစ္ကို မေမြးခင္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ့္ မိဘမ်ားက ေခြးေမြးခဲ ့ေလရာ ကြၽန္ေတာ္တို ့အဖို ့ေခြး မ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္တို ့အထက္မွ သားခ်င္းေတြလိုၿဖစ္ေနေလသည္။<br /><br />ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္သည္ ၀န္ထမ္းဘ၀ၿဖင့္ ေမၿမိဳ ့ (ယခုအေခၚ ၿပင္ဦးလြင္) တြင္တာ၀န္က်ရာမွ ကြၽန္ေတာ့္မိခင္ႏွင့္ အေၾကာင္းပါခဲ ့သည္။ ထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ့္မိခင္ဘက္မွ အဘိုးသည္ ေမၿမိဳ ့ရွိ စစ္ေခြးတပ္ မဖ်က္ခင္ (၁၉၇၅ မတိုင္မွီ) ေနာက္ဆံုး တပ္မွဴးၿဖစ္၏။ (ထိုစဥ္ အဘိုးနာမည္မသိေသာ အခ်ိဳ ့သူမ်ားက အဘိုးကို ေခြးဗိုလ္မွဴး ဟု တိတ္တိတ္ေခၚၾကေလသည္။) ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ေကာ မိခင္ပါ မူလဇာတိ ရန္ကုန္မွၿဖစ္ေသာ္လဲ ေမၿမိဳ ့ေရာက္မွ ေတြ ့ ၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ မိခင္ တစ္အိုးတစ္အိမ္ ထူေထာင္ေသာ္ ေခြးတစ္ေကာင္ ပါလာေလသည္။ ၄င္းေခြးမွာ သားၾကီး ဘတုတ္ဟု ယေန ့ထိ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ေကာ မိခင္ပါ တစ္သသ ခ်စ္ၿမတ္နိဳးၾကသည့္ ေခြးဘီလူး (Boxer) အမ်ိဳးအစား ေခြးလိမ္မာၾကီး ဘတုတ္ ၿဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ေခြးလိမ္မာၾကီးဟု ဆိုရၿခင္းမွာ ကြၽန္ေတာ့္တစ္သက္ ေခြးေပါင္းမ်ားစြာ ေမြးခဲ ့ေသာ္လဲ ေခြးတိုင္း ဘတုတ္ကဲ့သို ့ မလိမ္မာ ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ မိတ္ေဆြ၊ သင္ေခြးေမြးဖူးလွ်င္ ေခြးတို ့ တြင္လဲ၊ ေခြးကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး၊ ေခြးတစ္ေကာင္ခ်င္း မတူညီေသာ စိတ္ေနစိတ္ထား ႏွင့္ စရိုက္လကၡဏာ ရွိေၾကာင္းသိေပမည္။ ေခြးတစ္ေကာင္ႏွင့္တစ္ေကာင္ စိတ္ေနစိတ္ထား မတူသလို သခင္အပၚထားရွိေသာ ၄င္းတို ့ ၏ သစၥာႏွင့္ေမတၲာ အတိမ္အနက္လဲ မတူညီၾကေပ။ ဘတုတ္ၾကီးမွာကား သခင္အေပၚနားလည္သိတတ္မွဳ ့ မွာ ကြၽန္ေတာ့္တို ့ ေမြးခဲ ့ ေသာအၿခားေခြးမ်ားထက္ သာလြန္ေပသည္။ ဘတုတ္မွာ မိခင္ ၏အိမ္တြင္ေပါက္ေသာ ေခြးၿဖစ္ရာ ပထမပိုင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ထက္ မိခင္ကိုပို ၍ခင္တြယ္ေလသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ မိခင္ လက္မထပ္ခင္ ဖခင္ကမိခင္ ၏အိမ္သို ့ ခ်စ္သူဘာ၀ လာလည္ရာ ဘတုတ္က သူ ့ သခင္မ ၾကည္ၿဖဴသူမွန္းသိ၍ ရန္မၿပဳေသာ္လဲ ဖခင္ကမိခင္၏ အနီးသို ့ တိုးကပ္လိုက္လွ်င္မူ သူမၾကိဳက္ေၾကာင္းၿပသည့္ အေနၿဖင့္ ဂရားဂရူး လုပ္ေလသည္။ ေနာင္ မိခင္ႏွင့္ဖခင္လက္ထပ္ၿပီးမွ ဘတုတ္ကကြၽန္ေတာ့္ဖခင္အား သူ ့ သခင္အၿဖစ္ ခ်စ္ခင္လာေလသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ မိခင္မွာ ထိုအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္တို ့ ညီအစ္ကိုအား ေနာင္တြင္ ၿပန္ေၿပာၿပကာ ဘတုတ္ၾကီးအားလြမ္းဆြတ္၍ ၀မ္းနည္း ၾကေလသည္။<br /><br />ဘတုတ္မွာ မိခင္ ႏွင့္ ဖခင္ အေၾကာင္းပါၿပီးေသာ္ မိခင္အိမ္မွ မိခင္ႏွင့္အတူ ဖခင္ေနေသာ အိမ္သို ့ ေရာက္လာေလသည္။ ထိုအခါ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ ဘတုတ္၏ ခ်စ္ေမတၲာ တိုးပြားလာေလသည္။ မိခင္ႏွင့္ဖခင္ ညေနပိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ရာတြင္ လည္းေကာင္း၊ စေန တနဂၤေႏြ ရံုးပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ဘီအီးေရတံခြန္၊ ကန္ေတာ္ၾကီး ရုကၡေဗဒဥယ်ာဥ္ ႏွင့္အၿခား ေမၿမိဳ ့၀န္းက်င္သို ့ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရာတြင္ လည္းေကာင္း၊ ဘတုတ္ အၿမဲပါေလသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘတုတ္ ေလ့က်င့္ခန္းရရန္ ဖခင္က ၿခံၿပင္ထြက္၍ ေၿပးၿခင္း၊ ခရီးေ၀း လမ္းေလ်ွာက္ၿခင္းမ်ား လဲလုပ္ေလသည္။ တစ္ခါက ဘတုတ္ကိုပါေခၚ၍ ဘီအီးေရတံခြန္သို ့ သြားရာတြင္၊ ဖခင္က ေရတံခြန္ထဲသို ့ဆင္းကာ ေရကူးေလသည္။ ပထမေတာ့ ဘတုတ္က ၾကည့္ရံုသာ၊ ေနာက္ေတာ ့ မေနနိဳင္ေတာ့ဘဲ သူ ့သခင္ကို အားက်ကာ ေမၿမိဳ ့ ရာသီဥတုအေအးထဲတြင္ ေရထဲသို ့ခုန္ခ်ကာ သူပါေရာ၍ ေရကူးေလေတာ့သည္။ ၿပီးေသာ္ဖခင္က အ၀တ္အစားအပိုပါေသာ္လဲ သူက အေမြးေရစိုကို ခါရံုသာခါ၍ ဤအတိုင္းလမ္းေလ်ွာက္ၿပန္လာၾကေလသည္။ ညေရာက္ေသာ္ ဘတုတ္ အဖ်ားတက္ေတာ့သည္။ ေမၿမိဳ ့ ကလဲ အေအးလြန္ကဲရာ ကြၽန္ေတာ့္မိခင္က သူ ့သား ဘတုတ္ကို ဂြမ္းကပ္ထဲ ထည့္ ၍အၿပင္မွ မီးဖိုေပးထားေလသည္။ ေနာင္အခါမိဘမ်ားက ဘတုတ္ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ကို သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္း ဤအခ်င္းအရာကို ၿပန္ေၿပာင္းေၿပာၿပေလသည္။ ဘတုတ္သည္ လူႏွင့္အလြန္တူသည္။ အိမ္မွာေနလွ်င္ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္သာ ေနေလသည္။ သူ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ေစာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ေနလွ်င္ လူထိုင္ေနသလိုပင္ ၿဖစ္ေလသည္။ မိခင္ဘက္ အဘိုးအဘြားအိမ္တြင္ေနစဥ္က တပ္မွေပးထားေသာ စစ္ဂ်စ္ကားရွိရာ အၿပင္သြားတိုင္း သူလိုက္ခ်င္ေလသည္။ မိခင္ (သို ့) အဘိုးအဘြားက ဘတုတ္ လာလာ၊ တက္တက္ ဟု ေခၚလိုက္လ်ွင္ ဂ်စ္ကားေပၚသို ့ ၀မ္းသာအားရတက္ကာ လူကဲ ့သို ့ ပင္ ဣေၿႏၵရရ ထိုင္ေနေလသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ မိခင္ လက္ထပ္ၿပီးေသာ္ ဖခင္ထံကားမရွိဘဲ ဘီအက္စ္ေအ ဆိုင္ကယ္ၿဖစ္ေနသၿဖင့္ သူလိုက္ရန္ မလြယ္ေတာ့ေပ။ <br /><br />ထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္သည္ ေမၿမိဳ ့ရွိ မိတ္ေဆြမ်ား၊ အၿခားအရာရွိမ်ား ႏွင့္တြဲကာ ရံဖန္ရံခါ အမဲလိုက္ေလသည္။ အမ်ားအားၿဖင့္ ၿမိဳင္ရာဇာ တြတ္ပီကဲ ့သို ့ ေၿခလ်ွင္မဟုတ္ဘဲ ကားႏွင့္ၿဖစ္သည္။ ဖခင္၏သူငယ္ခ်င္း ဂ်စ္ကားအမိုးပြင့္ေပၚတြင္ ၂၄ ဗုိ ့ မီးဆလိုက္ၾကီးမ်ားတတ္ကာ ပြိဳင့္၂၂၊ ႏွစ္လံုးၿပဴးအစရွိေသာ ေသနတ္မ်ားႏွင့္ ရွမ္းၿပည္နယ္ ႏွင့္ မႏၱေလးတိုင္းဆက္စပ္ေနေသာ ေနာင္ခ်ိဳဘက္ ေတာမနက္တနက္ အပိုင္းမ်ားကုိ သြားၾကေလသည္။ ရံဖန္ရံခါ ညအိပ္ညေနလဲ ၿဖစ္တတ္သည္။ (ထိုအမဲလိုက္အေတြ ့အၾကံဳမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္တို ့ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္အတြက္ ဖခင္၏ပံုၿပင္မ်ားၿဖစ္ေလသည္။) ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ကြၽန္ေတာ့္မိခင္မွာ ဘတုတ္ၾကီး ကိုသာ အားကိုး၍ အိမ္တြင္ တစ္ေယာက္ထဲ ေနခဲ့ရရွာေလသည္။ ဘတုတ္မွာ အားကိုးလွ်င္လဲ အားကိုးေလာက္ေပသည္။ နဂိုထဲက ေခြးဘီလူးမ်ိဳးၿဖစ္သည့္အၿပင္၊ ဖခင္က အၿပင္းအထန္ေလ့က်င့္ခန္းၿပဳလုပ္ေပးၿခင္း၊ အေမြးအမွ်င္လွရန္ ငါးၾကီးဆီ၊ အရိုးသန္ရန္ ကယ္လ္ဆီယံ တိုက္ၿခင္း၊ ၁၉၇၅ ၀န္းက်င္ အစားအေသာက္ေပါေသာ ေခတ္လဲ ၿဖစ္ရာ အမဲရိုးၾကီးမ်ား၊ အမဲသားမ်ား ေဖာေဖာသီသီရေသာ ကာလလဲၿဖစ္သၿဖင့္ ေကာင္းေကာင္းစား၊ ေကာင္းေကာင္းေနၿပီး အလြန္သန္မာထြားၾကိဳင္းေလသည္။ ဘတုတ္မည္မ်ွ အားကိုးရေၾကာင္း၊ အရွိန္အ၀ါ၊ အဟန္ ့ ေကာင္းေၾကာင္း ကို ကြၽန္ေတာ့္မိဘမ်ား ၿပန္ေၿပာၿပ၍ ကြၽန္ေတာ္တို ့ ေအာက္ပါအၿဖစ္ကေလးအတိုင္း သိခဲ ့ ရေပသည္။<br /><br />ကြၽန္ေတာ့္မိဘမ်ားလက္ထပ္ၿပီးေနာက္ အတန္ၾကာေသာ္ မရီနာ အမည္၇ွိ ေခြးဘီလူး အမတစ္ေကာင္အား (ရန္ကုန္မွ) ထပ္မံ၍ ၀ယ္ယူလိုက္သည္။ ထိုစဥ္က နိဳင္ငံၿခားေခြး တစ္ေကာင္တန္ဖိုးမွာ အေတာ္အတန္ ၾကီးမားေလသည္။ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ ေရႊတစ္က်ပ္သား ၂၀၀ က်ပ္ေလာက္အခ်ိန္တြင္ မရီနာ အား ၅၀၀က်ပ္ခန္ ့ ေပးရသည္။ အခ်ိဳ ့က ေခြးကို ဤမ်ွေစ်းၾကီးေပး၀ယ္၍ အံ့ၾသၾကေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္မိဘမ်ားမွာမူ အၾကံရွိေလသည္။ မိခင္ဘက္မွ အဘိုးမွာ ေခြးတပ္ တပ္မွဴးၿဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ (ေခြးႏွင့္ပါတ္သက္ေသာ) ေခြးအေပါင္းအသင္း၊ အဆက္အသြယ္မ်ားစြာရွိသည္။ ထို ့ ေၾကာင့္ ေခြးကို အေပ်ာ္ေမြးသည့္ အတူတူ တစ္စံုေမြး ၍ ေပါက္လွ်င္ၿပန္ေရာင္းၾကမည္ ဟူ၍အၾကံၿဖစ္ေလသည္။ တကယ္တန္း ယခုအခ်ိန္ ၿပန္တြက္ၾကည္ ့လ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို ့ ေခြးေမြးခဲ ့သမွ် ႏွင့္ ေခြးေပါက္၍ ၿပန္ေရာင္းရေငြမွာ သိန္းဂဏန္းအရွံဳးၿပေပလိမ့္မည္။<br /><br />မရီနာ့ကို ကြၽန္ေတာ္ေကာင္းစြာမမွတ္မိသၿဖင့္ ဘတုတ္ အေၾကာင္းကိုသာဆက္ပါရေစ။ ကြၽန္ေတာ္လသားအရြယ္ ပုခက္တြင္းရွိစဥ္မွာပင္ ဘတုတ္ႏွင့္ မရီနာ ေခြးကေလးမ်ား ေပါက္ေလသည္။ ေခြးကေလးမ်ား နိဳ ့ခြဲေသာ္ (အားလံုးေမြးထားရန္လဲ မၿဖစ္နိဳင္၊ နဂိုကလဲ အၾကံအစည္ရွိသည့္အတိုင္း) အခိ်ဳ ့ကိုေရာင္း၊ အခ်ိဳ ့ကို မိတ္ေဆြ လူနိဳင္မ်ားကို လက္ေဆာင္ေပးေလသည္။ ထိုသို ့ ေရာင္းခ်သည့္အထဲက ေခြးေပါက္ကေလးတစ္ေကာင္ကို လာေရာက္ ၀ယ္ယူရာတြင္ ေခြးအလြန္၀ါသနာပါေသာ တရုတ္လူရြယ္တစ္ဦးပါေလသည္။ သူက ေခြးကေလးမ်ားကို လာေရာက္ၾကည့္ရွဳ ့ရာ၊ လသားအရြယ္ ကြၽန္ေတာ္ကလဲ ၿခံထဲတြင္ ပုခက္ကေလးၿဖင့္ ေနစာလံွဳ ေနခ်ိန္ၿဖစ္ေလသည္။ ဘတုတ္မွာမူ ၿခံထဲတြင္ ၀ါးလံုးတန္းသံဇကာၿဖင့္ ထပ္ဆင့္ကာရံထားေသာ ေခြးၿခံထဲေရာက္ေနေလသည္။ ထိုတရုတ္ေလးက ေခြးေပါက္ေလးမ်ားကို ၾကည့္လိုက္၊ ကြၽန္ေတာ့္ ဖခင္ထံတြင္ ေစ်းေလွ်ာ့ေပးရန္ ေတာင္းဆိုလိုက္လုပ္ေလသည္။ ေနာက္ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္မသိ ပုခက္ထဲမွကြၽန္ေတာ့္ကို စကားေၿပာရင္း တန္းလန္း ေကာက္ယူ ခ်ီပိုးလိုက္ပါသည္။ (ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္စရာေကာင္း၍ ဟုထင္ပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ ဆံုးၿဖတ္ၾကပါကုန္။) ထိုအခါ ၀ါးလံုးတန္းသံဇကာေနာက္ ေရာက္ေနေသာ ဘတုတ္သည္ ရုတ္တရက္ မာန္ဖီကာ၊ အရွိန္ၿဖင့္ေၿပးလာၿပီး ၄ေပ၊ ၅ေပ ခန္ ့ၿမင့္ေသာ ၿခံစည္းရိုးကို တစ္ဟုန္ထိုး ခုန္ေက်ာ္ ၍ ထိုတရုတ္ကေလးကို ခုန္အုပ္ လိုက္ပါေတာ့သည္။ သို ့ေသာ္ ကြၽန္ေတာ့္ ဖခင္၊မိခင္မ်ားရွိေန ၍ ဖခင္က (ဟိတ္၊ ဘတုတ္၊ ရပ္) ဟု တစ္ခ်က္ထဲ အသံမာမာၿဖင့္ မာန္လိုက္ရာ ခ်က္ခ်ုင္း အခုန္ရပ္၍ တရုတ္ကေလးကို အသံၿဖင့္သာ အၾကီးအက်ယ္ ခ်ိန္းေၿခာက္ကာ ေနပါေတာ့သည္။ တရုတ္ကေလးလဲ မ်က္ေစ့ မ်က္ႏွာ ပ်က္ကာ၊ အလြန္ေၾကာက္ရြံ ့ ၿပီးခ်ီထားေသာ ကြၽန္ေတာ့္ကို အၿမန္ခ်၍ ေစ်းတစ္ၿပားမွ မဆစ္ေတာ့ဘဲ၊ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္အား ၀ယ္ယူသြားပါေလေတာ့သည္။ ဘတုတ္မွာ လူစိမ္းကို ေတာ္ေတာ္တန္တန္ (ဒိုဘာမင္မ်ားကဲ့သို ့) ဆူညံေနေအာင္ေဟာင္ေလ့၊ လိုက္ဆြဲေလ့ မရွိဘဲ၊ ကြၽန္ေတာ့္ကို ခ်ီပိုးလိုက္ေတာ့မွ ကာကြယ္ရန္သေဘာၿဖင့္ ေၿပးလာဟန္တူပါသည္။ ဤသည္မွာ ဖခင္မိခင္ တို ့အၾကိမ္ၾကိမ္ ၿပန္ေၿပာၿပေလ့ရွိသည့္ ဘတုတ္အေၾကာင္းၿဖစ္ပါသည္။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္လူမွန္းစသိကာစ မွတ္မိတာကေတာ့ ဘတုတ္၊ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္အား အသက္ ၅ ႏွစ္အထိ ထိန္းေၾကာင္းေပးခဲ ့ေသာ အိမ္အလုပ္သမား အစ္မၾကီးတို ့ ေမၿမိဳ့ ၿခံထဲဆင္းေနခ်ိန္မ်ား ၿဖစ္သည္။ ေနာက္ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္ မိဘမ်ား ရန္ကုန္ကို ၿပန္ေၿပာင္းလာရာ၊ ေၿပာင္းကာစတြင္ ၿခံႏွင့္မေနခဲ ့ရေပ။ ေယာမင္းၾကီးလမ္း (ယခင္ေယာက္လမ္း) သို ့ေၿပာင္းရာ ၄ ထပ္တိုက္ ၿဖစ္ေနေလသည္။ ထို ေယာက္လမ္းအိမ္တြင္ ၂ ႏွစ္ခန္ ့ေနခဲ့ရာ၊ ထိုအခ်ိန္တြင္ဘတုတ္မွာ အသက္ၾကီးေလၿပီ။ မရီနာ မွာကား ရန္ကုန္ရွိ ကြၽန္ေတာ့္ဘၾကီးကၿခံရွိသၿဖင့္ ေခၚယူထားေလသည္။ ဘတုတ္မွာမူ ကြၽန္ေတာ္တို ့ႏွင့္အတူ ၄ထပ္တိုက္ခန္းေပၚေရာက္ေနသည္။ သူ ့အား အေပါ့အပါးသြားရန္ စေကာ့ေစ်း ကုန္းတံတားဘက္သို ့ ကြၽန္ေတာ့္အား ထိန္းေၾကာင္းေပးခဲ ့ေသာ အစ္မၾကီးက ၾကိဳးၿဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ ေပးေလသည္။ (ေခြးေၾကာင္းသည္ဟုေခၚပါသည္)။ တစ္ရက္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရာမွ အေပၚထပ္ ၿပန္အတက္၊ ႏွလံုးေရာဂါအခံၿဖင့္ အေမာေဖာက္ကာ ဘတုတ္ ေသသြားရွာပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ မိခင္ေကာဖခင္ပါ ၀မ္းပန္းတနဲ ငိုေၾကြးၾကသည္ကို ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္၊ ၅ ႏွစ္သားမို ့ ၀မ္းနည္းရမွန္းေကာင္းေကာင္းမသိခဲ ့ပါ။ ဤကား ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ ပထမဆံုး မွတ္မိေသာ ေခြးဇာတ္လမ္းပင္ ၿဖစ္ပါေတာ့သည္။ ။<br /><br />Tags: <a href="http://technorati.com/tag/Boxer" rel="tag">Boxer</a> <a href="http://technorati.com/tag/Dog" rel="tag">Dog</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36570474-116174276750650705?l=myanmarblues.blogspot.com' alt='' /></div>Myanmar Blueshttp://www.blogger.com/profile/18305872711820554414noreply@blogger.com1